Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Μήνυμα ...

...χωρίς χρέωση,αλλά με βαρύ τίμημα...

Ακόμα και το πιο φριχτό έγκλημα, ο πόνος, ο πόλεμος ,μπορεί να γίνουν αφορμές για δημιουργία και καλλιτεχνική έκφραση. 
Δεν μιλάμε απλώς για στρατευμένη τέχνη, αλλά για την ανάγκη να αφηγηθείς ουσιαστικές ιστορίες για όσα βιώνεις…



" Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.




Να καταστρέψεις τα βιβλία του, 


την κουλτούρα του, 


την ιστορία του.

Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,


 να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,

 να επινοήσει μια νέα ιστορία ...



Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος

να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.


Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα ".




Μίλαν Κούντερα (Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης)


Εκκωφαντικά επίκαιρο το παραπάνω απόσπασμα από «Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης» του Μίλαν Κούντερα παρά το γεγονός ότι γράφτηκε πριν από 30 και πλέον χρόνια...


 Ή ίσως και γι αυτό…. 


Λίγα λόγια για τις φωτογραφίες....
Παλαιστίνιοι καλλιτέχνες απαντούν με το δικό τους τρόπο στις αεροπορικές επιδρομές των Ισραηλινών. 
Ο επίσημος απολογισμός μέχρι στιγμής, είναι ότι πάνω από 1.000 Παλαιστίνιοι - στην πλειονότητά τους άμαχος πληθυσμός - έχουν χάσει τη ζωή τους στη Γάζα λόγω βομβαρδισμών και συγκρούσεων.
Οι σκηνές φρίκης στη λωρίδα της Γάζας και τα σημάδια των επιδρομών στον ουρανό της περιοχής μεταμορφώνονται σε δυναμικές σκηνές και σκίτσα που χρησιμοποιούνται είτε για εμψύχωση είτε για διάδοση του μηνύματος κατά των επιθέσεων. 
Τρεις από τους Παλαιστίνιους καλλιτέχνες είναι ο Tawfik Gebree ο Bushra Shanan και ο Belal Khaled.
O 27χρονος Tawfik Gebree, Παλαιστίνιος αρχιτέκτονας με έδρα τη Γάζα, θέλει να στείλει
 «ένα διεθνές μήνυμα ανθρωπισμού σε μια γλώσσα που καταλαβαίνουν όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο».
 Επαναχρησιμοποιεί φωτογραφίες του καπνού και τις διαμορφώνει σε σύμβολα ελπίδας και ενότητας, σκιτσάροντας πρόσωπα, ζώα και γροθιές να βγαίνουν από τα χαλάσματα. 
«Φιλοδοξώ να κάνω εκθέσεις σε διάφορες χώρες και να δημοσιοποιήσω τι περνά ο κόσμος της Παλαιστίνης», δηλώνει.


Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Χαμόγελο... :-))

Το πολυτιμότερο Δώρο της Ζωής,από τη στιγμή τη γέννησης,που η επίπεδη καθημερινότητα το εξαλείφει αργά και σταθερά,πολεμώντας το με φόβους και ανασφάλειες...
Τροφοδοτώντας το με αρνητικές σκεπτομορφές....
Σίγουρα χρειάζονται χρόνια εκπαίδευσης,μέσα από την αναζήτηση,πριν κατακτηθεί η βεβαιότητα της γνώσης,πως οι ανάγκες του δεν κινδυνεύουν....
Πολλές οι προ(σ)κλήσεις...άπειρα τα διλήμματα...αμέτρητες οι θυσίες...αλλεπάλληλα τα κύματα αποπρογραμματισμού,ώστε να συνειδητοποιήσει πως η αξία του δεν υπολογίζεται σε χρήμα,ούτε σε φήμη....
Δεν είναι ευθεία,είναι καμπύλη...η πιο όμορφη !!!

Αυτή που δεν επιτρέπει απλά,να συμβαίνουν πράγματα,αλλά τα ενθαρρύνει....
Που έχει τα κότσια να στέκεται εκεί,ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν...
...ακόμα κι όταν όλοι το έχουν βάλει στα πόδια....
Κι όταν πια έχει ακριβοπληρωθεί και επανακτηθεί,μπορεί αβίαστα να χαριστεί όπου επιθυμεί...χωρίς προκαθορισμένες κατευθύνσεις,χωρίς οδηγίες...απαλλαγμένο από "πρέπει" και "μη"....
Γιατί νιώθει ασφάλεια...γιατί έχει αυτοπεποίθηση....


Είναι η - πιο εξευγενισμένης μορφής - κατάκτηση της Ψυχής....
Είναι το φως του προσώπου, που δείχνει πώς η καρδιά, κατοικεί μέσα....
Ο ψίθυρος του γέλιου...
Χαμογελώντας μέσα στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, ανακαλύπτεις πως εξαφανίζονται...
ΑΙΧΜΗ ΔΟΡΑΤΟΣ


Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Πόσο Ορατοί είναι οι Άστεγοι;;;;




Have the Homeless Become Invisible?....ΕΔΩ
(Επιλέξτε τη γλώσσα που επιθυμείτε και πατήστε την ένδειξη "cc",για να εμφανιστούν οι υπότιτλοι)

...Άλλη μια Κυριακή του Καλοκαιριού...μέσα στην άνεση των τειχών,του "προσωρινού" σπιτικού σου,προστατευμένος από τον καυτό ήλιο και την αφόρητη ζέστη,ασφυκτιώντας,παρόλο που το air condition είναι αναμμένο στο φουλ και ο μετρητής της ΔΕΗ φέρνει τρελές στροφές,σαν σε έξαλλο χορό Δερβίσιδων....
Επαναπαυμένος στον καναπέ της απάθειας,ξεφυλλίζοντας περιοδικά γεμάτα ιλουστρασιόν εξωτικούς και μαγευτικούς "Παραδείσους" - προορισμούς των Διακοπών που μόνο να ονειρεύεσαι σου επιτρέπεται -  παρακολουθώντας στο χαζοκούτι,το καλοσερβιρισμένο lifestyle της ήσσονος προσπάθειας,των ομοιόμορφων καλολαδωμένων και καλοψημένων μοντέλων το - αποτέλεσμα έκθεσης ωρών στο τεχνητό φως της λάμπας του solarium.....
Περιμένοντας το υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά,κυριακάτικο γεύμα,που θα ικανοποιήσει τον απαιτητικό ουρανίσκο σου και τη...ζυγαριά της ματαιοδοξίας σου....
Ικανοποιημένος από την εβδομαδιαία προσπάθεια διατήρησης της αξιοπρέπειάς σου - "δουλειά να έχουμε" - αφού δούλεψες σαν...σκύλος,στις part-time απασχολήσεις της ανοχής,αμοιβόμενος με τα ψιχουλάκια του Κεφαλαίου,που μόνιμα γκρινιάζει για τα μειωμένα έσοδά του,αμβλύνοντας κι άλλο τα όρια της αντοχής σου σε πελάτες που αγενέστατοι και απαιτητικοί κανιβαλίζουν και τις τελευταίες ρανίδες της .....
Και στον αντίποδα,εκτεθειμένη στον αποπνικτικό καύσωνα,στον καυτό ήλιο,στη σκόνη,στη βροχή - κάτω από τους σωρούς από τα χαρτόνια και τα νάιλον - κουρελιασμένη η ανθρώπινη ύπαρξη που αδυνατεί να κατανοήσει το Success Story,συνεχίζει τον άνισο αγώνα της....
Που μέσα σε μια νύχτα,ανακάλυψε μέσα από τη δραματική τροπή που πήραν τα πράγματα για την ίδια,ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν είναι εύκολο να βάλεις όχι ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, αλλά ούτε καν δύο χαρτόνια!
Ζώντας,με τις αναμνήσεις της πολυτάραχης ζωής της, στεγασμένες σε ένα αυτοσχέδιο παράπηγμα,με μερικά χαρτοκούτια - που αποτελούν όλο το βιος της - για να σκεπάζουν το λεβέντικο παράστημά της,τυλιγμένα επιμελώς στο νάιλον της ανθεκτικότητας...
Έχοντας καταλήξει να μετρά τις ώρες στις πυρωμένες πλάκες του δρόμου, να χαζεύει τους βιαστικούς περαστικούς,αναπολώντας αλλοτινές όμορφες στιγμές,ικετεύοντας για μια κίνηση ελέους,που θα βοηθήσει,ώστε να ξημερώσει η καινούρια μέρα....Της ελπίδας για καλύτερη ζωή;;;
Κι εσύ τι κάνεις; 
Κλείνεις τις κουρτίνες της συνείδησής σου και βολεύεις τη σκέψη σου,στον "αγγελικά πλασμένο" μικρόκοσμό σου....


Απλά τους κοιτάζεις,χωρίς να τους βλέπεις και προσπερνάς....
Αποστρέφεις το βλέμμα,γιατί σου χαλάει την - υψηλού επιπέδου - αισθητική σου...
Φτύνεις στον κόρφο σου,για να προφυλαχτείς από το "κακό",χαϊδεύοντας το πολύτιμο ματόχαντρο...
Αλλάζεις πεζοδρόμιο,διαχωρίζοντας τον εαυτό σου,από την "ωμή" πραγματικότητά τους...
Ή τους βοηθάς....
Έστω με ένα καθαρό ρούχο,που θα ντύσει την αξιοπρέπειά τους...
Έστω με ένα δροσερό μπουκαλάκι νερού,που θα ικανοποιήσει τη δίψα τους για τη ζωή...
Έστω με ένα πιάτο φρέσκο μαγειρευτό φαγητό,που θα καλύψει την πείνα τους για νέα όνειρα.....
Έστω με δυο λόγια συμπαράστασης και ανθρωπιάς...
Σήμερα είναι εκείνοι...
Αύριο,μπορεί να είμαστε....

 Εσύ ...







ή .....










Εγώ...


Ακόμα και τα ...Παιδιά μας...


ΑΙΧΜΗ ΔΟΡΑΤΟΣ

Fever Ray 'Keep The Streets Empty For Me'...ΕΔΩ
(Επιλέξτε τη γλώσσα που επιθυμείτε και πατήστε την ένδειξη "cc",για να εμφανιστούν οι υπότιτλοι)

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Ποιοί είμαστε ;;;

Γυρίζοντας σπίτι,μετά,από άλλη μια εξοντωτική μέρα στη δουλειά,ανοίγω τον Υπολογιστή,για να δω τι συμβαίνει στον Κόσμο,σήμερα...


Δίπλα μου,καθισμένη στον καναπέ,η μικρή μου ανιψιά,κρατώντας στην αγκαλιά της την αγαπημένη της κουκλίτσα και τρώγοντας την δροσερή της φρουτοσαλάτα,χαζεύει στην τηλεόραση τις περιπέτειες των ηρώων της αγαπημένης της παιδικής σειράς...
Τα σχολεία έχουν κλείσει για τις καλοκαιρινές διακοπές κι εγώ νιώθω ιδιαίτερα χαρούμενη που τη φιλοξενώ και θα μοιραστώ μαζί της,μερικές πολύτιμες στιγμές ανεμελιάς και δροσερά μπανάκια στη θάλασσα.
Στην οθόνη του Υπολογιστή,οι Ειδήσεις δίνουν μια γεύση της σημερινής ημέρας...
Πικρή γεύση,από αυτές που προκαλούν μια μεταλλική αίσθηση στον ουρανίσκο και ανάμεικτα αισθήματα εναλλασσόμενης οργής και θλίψης.
Φαίνεται,πως ο ανελέητος κανιβαλισμός στη Γάζα δεν θα σταματήσει ποτέ να μετράει θύματα σε άμαχο πληθυσμό,μεταξύ τους και πολλά παιδιά...
Οι αναφορές της Ύπατης Αρμοστείας, για "σκόρπισμα" προσφύγων,που αναζητούν απεγνωσμένα,μια θέση στον ήλιο,από τη Συρία προς τον "Πολιτισμένο" κόσμο,με "νόμιμες διαδικασίες",ώστε να ανακουφιστούν οι χώρες της Μέσης Ανατολής,δίνουν και παίρνουν...
Οι απολυταρχικοί ακροδεξιοί ηγέτες,που κάποτε εκλιπαρούσαν για ένα κομμάτι από την πίτα της μεγάλης Ευρωπαϊκής Παρέας,πανηγυρίζουν,ήδη,την νίκη τους στις αναμενόμενες εκλογές,που θα νομιμοποιήσει και θα εδραιώσει το συνοθύλευμα των σκανδάλων διαφθοράς των κυβερνήσεών τους...
Σεισμοί και συναγερμοί για τσουνάμι...Διαδηλώσεις για τη λιτότητα...Άστεγοι,έρμαια στους δρόμους...Απεργείες...Εκρήξεις βομβών....Αδιάκοπη ρύπανση του Περιβάλλοντος...Ακατάσχετη εκμετάλλευση και σπατάλη των Φυσικών Πόρων...Γενοκτονίες και αφανισμοί ολόκληρων λαών...
Βιαιοπραγίες παντός είδους και προς πάσα κατεύθυνση...!!!
Ένα καζάνι που κοχλάζει και που τα παθήματα των προηγούμενων δεκαετιών,κάθε άλλο παρά μαθήματα,έγιναν...
Που,στην ευχή,έχουν μετοικήσει, η Αγάπη...η Συμπόνοια...η Συνεργασία ;;;
Που κατοικούν ,η Ανθρωπιά και η Αλληλεγγύη ;;;
Από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι ;;;

 Ποιοί - στ'αλήθεια - είμαστε ;;;
(Επιλέξτε τη γλώσσα που επιθυμείτε και πατήστε την ένδειξη "cc",για να εμφανιστούν οι υπότιτλοι)

Κλείνω τον Υπολογιστή και ρίχνω μια τρυφερή ματιά,στην ανυποψίαστη και ανέμελη ανιψιά μου...
Στρέφεται προς εμένα και με λούζει με το γεμάτο αθωότητα και αγνότητα,βλέμμα της....
- "Θειούλα ,πάμε για βουτιές ;;;"
- "Φύγαμε,Μωρό μου...!!!",λέω προσπαθώντας να ακουστώ ενθουσιασμένη και χαρούμενη...
ενώ από μέσα μου,θέλω τόσο πολύ να της ουρλιάξω ένα "Συγνώμη !!!!"...για τον Κόσμο που της παραδίνω....

ΑΙΧΜΗ ΔΟΡΑΤΟΣ



Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

΄Εμπνευση....

Χίμαιρα.... ή .... Ευλογία ;;;


Η εκκίνηση του μαγικού ταξιδιού της δημιουργίας ξεκινά από την Έμπνευση, αυτή την ακαθόριστη μαγική στιγμή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Ίσως η μοναδική στιγμή που συναντιόμαστε με το θείο. 
Είναι το σημείο, που ξεπερνάμε τον εαυτό μας και το ανθρώπινο, για να μεταμορφωθούμε σε μάγους που προσπερνάνε την αλήθεια που ζουν, φτιάχνοντας μια αλήθεια διαφορετική.
Άλλες φορές ιδεατή, ποιητική, άλλες σαρκαστική και ίσως πιο ανθρώπινη.
Εμπνέω ή εμπνέομαι σημαίνει βάζω στη συνείδηση κάποιου ένα συναίσθημα, μία σκέψη ή ιδέα, η πρόκληση ψυχικής και διανοητικής ευφορίας, η αιτία για την σύλληψη μιας ιδέας. 
Αυτός που εμπνέει, έχει μια φυσική παρόρμηση και πάθος για δημιουργία και γι’ αυτό μπορεί να συγκινεί και να ενθουσιάζει. 
Η έμπνευση είναι το αποτέλεσμα του εμπνέω, η ιδέα που γεννιέται στη συνείδησή μας ξαφνικά και χωρίς την άμεση συμμετοχή της βούλησης. 
Είναι αποτέλεσμα μιας εντύπωσης ή συγκίνησης και όχι κάποιας διανοητικής προσπάθειας.
Είναι η εξαιρετική, η αιφνίδια σύλληψη μιας νέας ιδέας και η παρόρμηση προς δημιουργία καλλιτεχνική και ποιητική.
Το μαγικό αυτής της λέξης είναι η ετοιμολογία. 
Εμπνέω σημαίνει φυσάω μέσα, ενώ έμπνευση, φύσημα μέσα.
Δηλαδή η είσοδος (κατά μία έννοια) της θείας χάρης.
Inspiration, λένε οι φίλοι μας οι Εγγλέζοι, από το spirit που σημαίνει πνεύμα. 
Είναι κάτι σαν ανάσα, σαν αναπνοή, αυτό το μαγικό πράγμα που μας δίνει ζωή. 
Δημιούργημα χωρίς έμπνευση, είναι σαν να έχεις έναν άνθρωπο που δεν αναπνέει. 
Ένα νεκρό δηλαδή όν, που σε λίγο θα αρχίσει να σαπίζει.
Πώς βρίσκουμε όμως την έμπνευση; Πού τη συναντάμε; Πώς την κατακτούμε; Έλα μου ντε; 
Αν το βρίσκαμε, ίσως ανακαλύπταμε το μυστικό της ζωής. 
Είναι σα να προσπαθούμε να πιάσουμε τον αέρα με τα χέρια μας. 
Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να χαλαρώσουμε και να αφήσουμε τον αέρα να γεμίσει τα πνευμόνια μας και εμάς, με ζωή. 
Ο Ελύτης έλεγε στον Εμπειρίκο (μπορεί να έγινε και το αντίθετο, λίγη σημασία έχει), ότι "η έμπνευση είναι σαν μια ωραία κοπέλα που περνά από μπροστά σου. Την κυνηγάς, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα  την κατακτήσεις".
Ο Ντενίς Ντιτερό, στο βιβλίο του «το παράδοξο με τον ηθοποιό», έλεγε με απλά λόγια ότι δεν πρέπει να είμαστε ευαίσθητοι σαν δημιουργοί, αλλά να αισθανόμαστε. 
"Αν υποθέσουμε, ότι η θεματολογία μας είναι η ζωή, πρέπει να πάρουμε απόσταση από αυτήν και να μην συμμετέχουμε συναισθηματικά. Είναι σαν να προσπαθείς να κατακτήσεις μία γυναίκα που θες πάρα πολύ και όταν την πλησιάζεις χάνεις τα λόγια σου, προσπαθώντας να μιλήσεις για τον καιρό.
 Σε αυτήν την περίπτωση το κορμί θα πετάξει πατριώτη."
Καμιά φορά, αν απουσιάζει η έμπνευση και ψάχνουμε αγωνιωδώς να την βρούμε, μία καλή πρόταση είναι ο αυτοσχεδιασμός. 
Εκεί που αυτοσχεδιάζουμε, μπορεί ξαφνικά να μας έρθει, μπορεί να βρούμε αυτό που ψάχνουμε. 

Αν όλα αυτά νομίζετε ότι ενδιαφέρουν μοναχά τους καλλιτέχνες, κάνετε λάθος. 
Αφορούν τον κάθε «θνητό» που θέλει να είναι ζωντανός και δημιουργικός σε αυτή τη ζωή. 
Αφορούν αυτόν που ψάχνει  να βρει αυτό, που θα τον κάνει να υπερβεί τον εαυτό του. 
Που θα τον κάνει να πετάξει και να δημιουργήσει τον δικό του παράδεισο μέσα στη δουλειά του, στη σχέση του, στο σπίτι του, στην παρέα του.
Που μπορεί όμως, να βρίσκεται η έμπνευση; 
Ποιός ξέρει..... 
Ίσως στον ήλιο που βγαίνει κάθε πρωί. 
Στα όμορφα πόδια και το χαμόγελο μιας αιθέριας ύπαρξης. 
Στο άκουσμα μιας μαγικής μελωδίας. 
Στο γέλιο ενός παιδιού. 
Ίσως και να βρίσκεται πίσω από ένα στίχο.....
Να βρίσκαμε το όνειρό μας, πίσω από έναν στίχο; Ποιός ξέρει;

Τι συμβαίνει όμως όταν η Έμπνευση σ'εγκαταλείπει ;
Οι Άνθρωποι του Πνεύματος - Συγγραφείς και Ποιητές - αλλά και οποιοσδήποτε έχει προσπαθήσει να γεμίσει μια λευκή κόλλα χαρτί,με λέξεις που να αφηγούνται μια κατάσταση ή μια ιστορία,γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει "μπλοκάρισμα".
Τι σημαίνει η Μούσα σου να σ'εγκαταλείπει και οι λέξεις να αρνούνται πεισματικά να αποτυπωθούν στο χαρτί...
Αυτό το συναίσθημα,κατάφεραν - θαυμάσια - να αποτυπώσουν οπτικά,τρεις σπουδαστές της  , οι Tom Gouill, Jeoffrey Lavanche και Mélanie Tournois,σ'ένα καταπληκτικό animation.

Sang d'Encre....Αίμα από Μελάνι....ΕΔΩ


H Book Press ,Με αφορμή την 3η Διεθνή Λογοτεχνική Συνάντηση στο Café Dasein, ζήτησε από τους προσκεκλημένους να απαντήσουν λακωνικά σε μια απλή όσο και αφοπλιστική ερώτηση, η οποία κάθε φορά σκιαγραφεί μια –έστω αδρή– εικόνα του δημιουργού:

«Τι είναι η έμπνευση;».


Νέταλι Μπράουν

«Σπασμένη αντένα σε γκρίζο ουρανό. Τα λόγια και το πρόσωπο της αγαπημένης μου. Προθεσμίες».


Τομ Τσίβερς


«Όλα τα ποιήματά μου αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν την έμπνευσή τους. 
Το υλικό μου είναι τα κείμενα, όχι τα όνειρα, δουλεύω με τη λαδωμένη μηχανή της γλώσσας πάνω σε ελαττωματικά οράματα. 
Κοιτάζω εντός και τριγύρω. 
Το ποίημα συστρέφεται στο κενό. 
Η μούσα είναι ένα νεκρό κουκούλι. 
Οι λέξεις βγαίνουν θνησιγενείς, σαν ακατέργαστα ιερογλυφικά».

Γιώργος Χαντζής

«Η έμπνευση δεν είναι ασώματη και δεν χρησιμεύει στους απροπόνητους.
Την έμπνευση μπορεί κάποιος να τη δείξει, αλλά όχι να την αναπαραγάγει.
Οι σύγχρονοι νέοι ποιητές κυριεύονται από τη νοσταλγία της έμπνευσης.
 Η έμπνευση είναι πολιτισμική συνθήκη που λήγει και ανανεώνεται με αλλαγή όρων. 
Ας αποκαλούμε εις το εξής τους ποιητές συγγραφείς, τα ποιήματα κείμενα, την έμπνευση ευφυΐα.
Ας στοχαστούμε κοινοτικά κέρδη και προσωπικές ζημιές.
Για μια έμπνευση, για ένα αδειανό κείμενο».


Ευθύμης Kosemund Σανίδης

«Η ‘‘έμπνευση’’ είναι μια άβουλη σύναψη που οδηγεί στον ορισμό της. 
 Συλλογίζομαι το πλαίσιο που με ώθησε στην έμπνευση αυτών των γραμμών και κατόπιν το πλαίσιο που ώθησε τον ερωτώντα να εμπνευστεί την ερώτηση, καταλήγοντας να ανατρέχω σε έναν δαίδαλο φανταστικών πλαισίων και εμπνεύσεων, μόνο και μόνο για να βρω τον εαυτό μου να περιφέρεται αίολα κάπου ανάμεσα στον Chomsky, που θα αρνούνταν μια απάντηση δέκα γραμμών, και στον Žižek, που απλώς θα έκανε ολοένα και μικρότερα γράμματα για να του φτάσει ο χώρος».


C. Gokcenur

«Η μούσα είναι αυτό που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Τη σκεφτόμαστε διαρκώς, αλλά δεν μπορούμε να τη συναντήσουμε, γι’ αυτό τριγυρνάμε στα μέρη που της αρέσει να συχνάζει. 
Ανατρέχουμε σε βιβλία και σε ποιήματα, και ελπίζουμε να βρεθούμε απέναντί της, έστω τυχαία. 
Κι έτσι, την αναζητούμε κάθε φορά σαν να είμαστε χαμένοι στο δάσος, γυρεύοντας ένα ξεχασμένο μικρό ρυάκι. 
Κι αν δεν βρούμε ποτέ τη μούσα, έχουμε τουλάχιστον μάθει να περιπλανιόμαστε στο πυκνό δάσος που την προστατεύει».



Ιβάν Χρίστοβ

«Αυτό που αποκαλούμε έμπνευση δεν είναι τίποτε άλλο από μια άλλη γλώσσα που έχουμε μάθει μέσα από την ανάγνωση. Φυσικά, μπορείς να τη μάθεις μόνο κοιτάζοντας τον κόσμο και τους άλλους, αλλά εγώ προτιμώ να τη γνωρίσω διαβάζοντας. 
Προτιμώ αυτή τη δευτερεύουσα οδό προς το «πραγματικό» – άλλωστε και η ποίηση είναι μια δευτερογενής εμπειρία, αλλά πλουσιότερη, που έχει προικίσει την πρωτογενή αντίληψη με κάποιου είδους ανθρωπισμό. 
Η έμπνευση λοιπόν είναι μόνο μια στιγμή έξω από τον χρόνο, όταν έρχεσαι σε επαφή με τον κόσμο.



Αντέλα Γκρεσεάνου

Είναι κάτι πολύ φευγαλέο, δεν μπορείς να το προβλέψεις, μολονότι διαισθάνεσαι την έλευσή του. 
Τις περισσότερες φορές απλώς θέλεις να γράψεις, και γράφεις και οι ιδέες έρχονται γράφοντας. 
Η έμπνευση είναι ένα μείγμα αισθήματος και γνώσης σε ένα έργο εν εξελίξει.


Λίνα Θεοδώρου

Οι αφετηριακές ιδέες είναι άγνωστης σύστασης και προέλευσης. Από την επίδοξη δημιουργό απαιτούνται οξυδέρκεια και συγκρότηση για να καταφέρει το πιο δύσκολο από όλα: να συντάξει το ερώτημα, το οποίο κατόπιν θα περάσει από μια εξεταστική επιτροπή Πάνσοφων Μουσών. 
Εάν τελικά εγκριθεί, τότε η απάντηση προκύπτει σαν μια «Φαεινή Ιδέα». 
Πολλές φορές όμως η απάντηση διασκορπίζεται και απαιτείται κοπιαστική διαδικασία για να περισυλλεχθεί.
 Μια φράση σε μια εφημερίδα, μια προφητική εικόνα, ένας ήχος... συνθέτουν μια αλληλουχία «συναντήσεων», που συχνά επιτρέπουν την ολοκλήρωση του έργου.



Γιάννα Μπούκοβα

Δύσκολα βρίσκω την έμπνευση για να γράψω για την έμπνευση. 
Καταλήγω λοιπόν να ομολογήσω τη δυσφορία που μου προκαλεί αυτή η λέξη, κάτι σαν έντονη αμηχανία που συνορεύει με τον φόβο («δεν ξέρω από πού μου ήρθε», «δεν γνωρίζω ποιος μίλησε μέσα μου»). 
Οπωσδήποτε, είναι κάτι απρόβλεπτο. 
Για μένα είναι η μεταφυσική στον κόσμο που μας χτυπάει στον ώμο, για να μας δηλώσει την παρουσία της, ή μας βγάζει τη γλώσσα για τους ίδιους λόγους. 
 Μια κάποια λύση είναι απλώς να δουλεύει κανείς και να ελπίζει.



Φοίβη Γιαννίση

Η έμπνευση είναι η σωματική έγερση της μνήμης. 
Είναι Το Αλλού Μέσα στο Τώρα. 
Γι’ αυτό οι Μούσες (αν υπάρχουν) είναι της Μνημοσύνης κόρες.



Κατερίνα Ηλιοπούλου

Αντιλαμβάνομαι την έμπνευση ως ένα είδος συνομιλίας.
 Κάτι προσπαθεί να μου μιλήσει κι εγώ να του απαντήσω, έτσι συχνά βρίσκω ότι η ποίηση είναι μια άσκηση ακοής. Χρειάζεται προσήλωση σε αυτό που μπορεί να μην είναι ακόμα γλώσσα, αλλά κίνηση, ρυθμός, τόνος. 
Η πρώτη δόνηση είναι απρόβλεπτη ή τυχαία, αλλά προϋποθέτει να είναι κανείς ενεργός για να την αναζητήσει και να την αναγνωρίσει. 
Από εκεί και πέρα η ποίηση συμβαίνει μέσα στο γράψιμο. 
Δημιουργείς με τις λέξεις σου έναν τόπο όπου οι λέξεις μπορούν να έρχονται ξανά και ξανά.



Θοδωρής Χιώτης

1) Η έμ:πνευση 
(μπορεί να) είναι μια συν:αρμογή από (ανύπαρκτους) μη(τεχνο)χανισμού(λογίε)ς οι οποίοι επι:χειρούν να σταματήσουν την α - κατάσχετη αιμορραγία τ(ης)ου πραγματικ(ότητας)ού.
 Η (Αυτοματο.ποιημένη) Αλίκη του Λιούις Κάρρ(Τζεφ//Ν)ο(υν)λ και η Μετα.μόρφωση του Κά(νύμ)φ(η)κα είναι ίσως τα πιο τρανταχτά παρα:δείγματα αυτής της λειτουργίας της έμ:πνευσης. 
2) Έμ:πνευση μπορεί//είναι σίγουρο// να//ότι (εγ)γράφεται και με τύπους ανώτερων μαθηματικών: (ή με 140 χαρακτήρες). 
3) Δεν υπ:άρχει έμ:πνευση· υπ:άρχει η ανα:τροφο.δοτική λειτουργία της γλώσσας η οποία εν:τοπίζει και νοηματο:δοτεί τις δια:δικασίες οι οποίες ενεργοποιούν την απτή πρ(πλ)αγμ(ασμ)ατικότητα: η εν.διά:μεση μυθο:πλασία ανά:μεσα στον εαυτ(ποι)ό(ς;) και τον κόσμο.
 Έμ:πνευση είναι ένας φασματο.γράφος δομών και λέξεων της δια:δικασίας εγγραφής και επαν:εγ(δια)γραφής τ(ης)ου πραγματικ(ότητας)ού. 
4) Έμ:πνευση είναι η στιγμή όπου παύει ο εαυτ(ποι)ός(;) σου να είναι το πιο σύνθετο και φαντασιακά φο(+)ρτισμένο σύμβο(-)λο του εγκεφάλου σου. 
5) Δεν υπ:άρχει έμ:πνευση, μόνο η δραστική αυξο(+).μείω(-)ση της πυκνότητας τ(ης)ου πραγματικ(ότητας)ού.


Γιάννης Ισιδώρου

Ο Ωκεανός της έμπνευσης. 
Η έμπνευση είναι ένας εύφορος αγρός. 
Ο λαβύρινθος της έμπνευσης. Χρυσωρυχείο ή μήπως όχι; 
Όχι, χρυσωρυχείο καλύτερα. 
Ας μη συνδέσουμε την έμπνευση με το κέρδος. 
Η έμπνευση και οι ιδέες. 
Ιδέες, Έμπνευση, Τέχνη, Ποίηση.
 Έμπνευση είναι τα μάτια του αγαπημένου δίπλα μας. 
Αυτή η έμπνευση μετουσιώθηκε σε ένα μυθιστόρημα. 
Αφήστε να σας δώσουμε λίγη έμπνευση. 
 Σκάνδαλα, η μεγαλύτερη έμπνευση για τον χώρο του θεάματος.
 Έμπνευση από την Τραγωδία. 
Η έμπνευση έχει υγρή μορφή.
 Όταν υπάρχει έμπνευση...


  Γιατί Όλα στη Ζωή,είναι Κινούμενα και 

                 Περιστρεφόμενα.....

                Ποτέ Μόνιμα..... !!!

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ



Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ

Βρήκα ένα βιβλίο πρόσφατα που δεν ήξερα καν πως υπήρχε.Πρόκειται για ένα βιβλίο που εξιστορεί μια ακόμα μαύρη σελίδα στην ελληνική ιστορία.Κάπου στην εποχή όπου αυτοί που αυτοαποκαλούνταν πατριώτες συνεργάζονταν με μια ιδιαίτερη ευκολία με τους Γερμανούς και αργότερα με τους Άγγλους και την Αμερική.
Καταδίκαζαν - Εκτελούσαν - Φυλάκιζαν και Εξόριζαν στις υπαίθριες φυλακές.
Μακρόνησος - Αη Στράτης - Ικαρία - Φολέγανδρος....
Για όσους δεν γνωρίζουν,ο Λουντέμης κατηγορήθηκε για έσχατη προδοσία, για αντεθνική δράση κλπ γνωστά της εποχής και μετά από χρόνια εξορίας στην Ικαρία – Μακρόνησο και Αη Στράτη και ενώ πλέον είναι ετοιμοθάνατος από τις κακουχίες και το ξύλο, δικάζεται (1956) για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες».


Αλλά θα περάσω κατευθείαν στο θέμα χωρίς να κάνω καθόλου σχολιασμό των γεγονότων αφού μιλάνε από μόνα τους.
Παραθέτω λοιπόν ένα απόσπασμα από το βιβλίο τουΛάμπρου Ζιώγα,φίλου του Μενέλαου Λουντέμη, " Η Δίκη του Μενέλαου Λουντέμη " :

Ο Θεοτοκάτος (συνήγορος του Λουντέμη) παίρνει από το τραπέζι ένα πανόδετο βιβλίο με γαλάζια ξεθωριασμένα εξώφυλλα, το ανοίγει και αρχίζει να απαγγέλει, καθαρά και βροντόφωνα για να μπορούν να τον παρακολουθούν όλοι:

Εγώ είμαι ο γκρεμιστής
Γιατί εγώ είμαι κι ο χτίστης
Ο διαλεχτός της άρνησης
Κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα
Νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα
Τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός,
Του χαλασμού πατέρας,
Πάντα κοιτάζω προς το φως
Το απόμαυρο της μέρας.
Εγώ ο σεισμός ο αλύπητος,
Εγώ κι ο ανοιχτομάτης
Του μακρεμένου αγναντευτής
Κι ο κλέφτης κι ο απελάτης
Και με το καριοφύλλι μου
Και με το απελατίκι
Την πολιτεία την κάνω ερμιά,
Γη χέρσα το χωράφι.

Εδώ ο Θεοτοκάτος σταματά , στρέφεται προς το μάρτυρα και λέει:
- Περιμένω ν’ ακούσω τη γνώμης σας γι’ αυτό το κείμενο κύριε μάρτυς.
Ο Καραχάλιος (μάρτυρας- αστυνόμος γενικής ασφάλειας) όμως σωπαίνει. Ύστερα από λίγο λέει:
- Δεν μπορώ να εκφράσω γνώμη μόνο από ένα απόσπασμα.
- Τότε παρακαλώ τον πρόεδρο να μου επιτρέψει να συνεχίσω, λέει ο Θεοτοκάτος.

Κάλλιο φυτρώστε αγραγκαθιές
Και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
Κάλλιο φουσκώστε ποταμοί,
Και κάλλιο ανοίχτε , τάφοι,
Και , δυναμίτη, βρόντηξε
Και σιγοστάλαξε αίμα
Παρά σε πύργους άρχοντας
Και σε ναούς το ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών
Η πλάση με τα’ αγρίμια
Ξανάρχεται. Καλώς να’ ρθη.
Γκρεμίζω την ασχήμια.

Εδώ σταματάει πάλι ο συνήγορος και ξαναρωτάει το μάρτυρα:
- Μήπως τώρα κύριε μάρτυς, σχηματίσατε γνώμη;
Αντί για απάντηση ο μάρτυρας ρωτά:
- Τίνος είναι αυτό το βιβλίο;
- Γιατί κύριε μάρτυς σας ενδιαφέρει;
- Ναι, με ενδιαφέρει.
- Γιατί σας ενδιαφέρει; Εσείς είπατε προηγουμένως ότι για να σχηματίσετε άποψη για κάποιο έργο δεν σας ενδιαφέρει ο συγγραφέας αλλά το περιεχόμενο και μόνο αυτό.
- Μα ξέρετε κύριε συνήγορε. Όταν γνωρίζουμε το συγγραφέα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα τι λέει. Λοιπόν πέστε μου σας παρακαλώ τίνος είναι για να μπορέσω να κρίνω και να εκφέρω γνώμη.
- Δεν θα σας τον πω, γιατί αυτό αντιβαίνει στη συμφωνία που κάναμε πριν λίγο. Κι ύστερα εσείς μόνος σας είπατε ότι κρίνετε αντικειμενικά ένα λογοτεχνικό έργο. Το κρίνετε απ’ το περιεχόμενο κι όχι από το συγγραφέα του.
Εδώ επεμβαίνει ο εισαγγελέας :
- Τέλος πάντων, κύριε συνήγορε, θα μας τον πείτε καμιά φορά αυτόν το συγγραφέα του κειμένου;
Ο Πρόεδρος Φαρμάκης, που έχει χάσει φαίνεται την υπομονή του, γυρίζει προς τον εισαγγελέα και λέει:
- Αφήστε κύριε εισαγγελέα . Κάποιος του ίδιου φυράματος με το Λουντέμη θα είναι κι αυτός.
Ο Θεοτοκάτος ήρεμος άνοιξε το βιβλίο για να συνεχίσει το διάβασμα. Βλέποντας τον ο πρόεδρος τινάχτηκε πάνω σαν να τον σούβλισαν με πυρωμένα σουβλιά και λέει ουρλιάζοντας:
- Κύριε συνήγορε δεν σας επιτρέπω να συνεχίσετε. Δεν σας επιτρέπω να διαβάζετε ενώπιόν μας τέτοια κείμενα. Αυτό που διαβάσατε δεν είναι ποίημα, είναι λίβελλος εναντίον του έθνους, είναι ένα κείμενο αντεθνικόν, που πρέπει να κατασχεθεί και να καταστραφεί αμέσως, ενώ εκείνος που το’ γραψε , αν δεν έχει καταδικαστεί μέχρι τώρα , πρέπει να καθήσει στο εδώλιο μαζί με τον πελάτη σου, να καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία και να κρεμαστεί. Αυτός δεν είναι Έλλην , είναι προδότης, εχθρός της πατρίδας. είπε ο πρόεδρος και κάθησε. Έτρεμε ολόκληρος από το θυμό του.
- Κύριε πρόεδρε, λέει ο Θεοτοκάτος, ομολογώ πως τέτοιο λαβράκι δεν το περίμενα στα δίχτυα μου. Εγώ αλλού ψάρευα ,συμπληρώνει, δείχνοντας τον μάρτυρα κατηγορίας. Το ποίημα που απήγγειλα πριν λίγο ενώπιόν σας και που εσείς το χαρακτηρίσατε λίβελλον εναντίον του έθνους, αντεθνικόν κλπ κλπ είναι απόσπασμα απ’ το γνωστό ποίημα «Ο εκδικητής» που κυκλοφορεί σήμερα στην Ελλάδα ελεύθερα και διαβάζεται από όλους τους Έλληνες . Εκείνος που τόγραψε και που κατά τη γνώμη σας πρέπει να δικαστεί για προδοσία δεν είναι άλλος από τον εθνικό μας ποιητή Κωστή Παλαμά, που όλο το έθνος τον διαβάζει, τον αγαπά και τον τιμά. Ναι, ο Κωστής Παλαμάς κύριε πρόεδρε. Και για να πεισθείτε καταθέτω το βιβλίο με τα γκρίζα εξώφυλλα λέγοντας:
- Όσο προδότης είναι, κύριε πρόεδρε, ο εθνικός μας ποιητής, άλλο τόσο είναι προδότης κι ο Λουντέμης, που έγραψε το βιβλίο «Βουρκωμένες μέρες» και για το οποίο τόσο λυσσαλέα διώκεται.
Το ακροατήριο ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο πρόεδρος αιφνιδιάζεται, τα χάνει. Δεν ξέρει τι να κάνει. Και για να βγει από τη δύσκολη θέση χτυπά το κουδούνι αμήχανα και διακόπτει τη συνεδρίαση λέγοντας:
- Άνθρωποι είμαστε κι εμείς, δεν μπορεί να τα ξέρουμε όλα.....

(Πηγή : Πικραλίδα http://pikralida.blogspot.gr/2007/12/blog-post.html)

Διαβάζει ο ποιητής σε μια ηχογράφηση που έκανε, όταν ήταν ακόμη στην εξορία του, τραγουδά ο Χ. Στυλιανέας
Δίσκος " ΚΡΑΥΓΗ στα ΠΕΡΑΤΑ " γράφτηκε το 1975, κυκλοφόρησε το 1976.


Ο ΒΑΡΝΑΛΗΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ

( Η συγκλονιστική κατάθεση του ΜΕΓΑ Κ. Βάρναλη την οποία αφηγείται ο ίδιος ο Λουντέμης στο βιβλίο του ''Ο Κονταρομάχος'' )

…Είπαμε ότι ανάμεσα στους υπερασπιστές μου ήταν κι ο Δάσκαλος. Αλλά, πως ήρθε! Δεν είχε την υπομονή να περιμένει να τον ειδοποιήσουν. Μόλις το πληροφορήθηκε απ΄ τις εφημερίδες ντύθηκε τα γιορτινά του κι ήρθε μόνος του. Δε λογάριασε ούτε γηρατειά, ούτε φόβο, ούτε κρύο. Διέσχισε τα πυκνά στίφη των πραιτωριανών (που χανε κυκλώσει ολόκληρο το τετράγωνο) και μπήκε στην αίθουσα.

-Κωνσταντίνος Βάρναλης… φώναξε ο κλητήρας.
Ο Δάσκαλος τον κοιτούσε με χλευαστική απάθεια.
-Δάσκαλε… Εσένα φωνάζουν… του 'πε ο Νίκος Παππάς.
-Εμένα; Τότε τι «Κωνσταντίνος» λέει αυτός ο… άντε ας μην το πω.
-Περάστε κ. Βάρναλη… του είπε ο Εισαγγελέας Κατεβαίνης, που 'κανε τον διανοούμενο.
Ο Δάσκαλος πλησίασε κάτω απ΄ την έδρα με το χέρι στ΄ αφτί. Ο Πρόεδρος ρωτά:
-Πιο δυνατά! φώναξε ο Βάρναλης.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Έστω. Είναι ένοχος ο κατηγορούμενος;
ΒΑΡΝΑΛΗΣ (Με έμφαση): Ένοχος; Όχι! Για να ναι ένοχος ένας Συγγραφέας πρέπει να δίνει αρνητικές απαντήσεις στις τρεις παρακάτω ερωτήσεις; 
 Πρώτον: Ζώντας σε μια κοινωνία αδικίας με ποιους θα πάει; Με τους αδικητές ή με τους αδικημένους; 
Δεύτερο: Αν ο Λαός πέσει στα δεσμά της τυραννίας με ποιους θα συνταχθεί; Με τον τυραγνισμένο ή με τον τύραννο; 
 Και τρίτο και τελευταίο: Αν η Πατρίδα πάει σ΄ εθνική σκλαβιά ποιους θα βοηθήσει; Τους κατακτητές ή τους κατακτημένους; Δηλαδή με τους κιοτήδες θα πάει ή με τα παλικάρια; 
Γνωρίζω τον κατηγορούμενο από έφηβο. Τον γνωρίζω σαν συγγραφέα, και σαν Έλληνα. Και σας δηλώνω κατηγορηματικά: Και στις τρεις ερωτήσεις ο κατηγορούμενος έδωσε αυτές τις απαντήσεις. Δεν είναι ένοχος.
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Εις ένα από τα υπό κατηγορίαν κείμενά του και συγκεκριμένα εις το υπό τον τίτλον «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό»…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Ε;…
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Ο Συγγραφεύς -δια να σώσει την τρυφεράν Ειρηνούλαν από την βουλιμίαν των αφεντικών της- την παραδίδει εις τας χείρας των εργατών.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Καλά κάνει.
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Δε θα μπορούσε , έξαφνα, να την παραδώσεις εις χείρας εκείνων οίτινες είναι εντεταλμένοι για την φρούρησιν της τιμής των…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Ποιονών. Των χωροφυλάκων;
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Βεβαίως.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Όχι! Θα την πουλούσαν στο μπουρδέλο.
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Κύριε Βάρναλη…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Τη γνώμη μου δε ζητήσατε; Τη γνώμη μου είπα. Ξέρω, εσείς έχετε άλλην γνώμη. Αλλά δεν είσθε σεις ο μάρτυρας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τίποτε άλλο κ. Βάρναλη. Μπορείτε ν΄ αποσυρθείτε.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ (δυνατά): Κοιτάξτε μην τύχει και τον αθωώσετε «λόγω αμφιβολιών»! Αν οι Νόμοι σας καταδικάζουν αυτές τις αρετές καταδικάστε τον! Δεν έχει κανένα ελαφρυντικό. Κανένα! Σας το λέω εγώ!



Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ

Το 1956 κι αφού ήδη έχει περάσει 8 χρόνια στην εξορία, μεταφέρεται στην Αθήνα για να δικαστεί -με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας- για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» και συγκεκριμένα για το διήγημα «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό».
Αφού διαβάστηκε το κατηγορητήριο ερωτώμενος από τον πρόεδρο περί της ενοχής του απαντά:
«Ναι, είμαι ένοχος. Όχι όμως γι’ αυτά που έγραψα, αλλά γι’ αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι’ αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι’ αυτούς».
Στη συνέχεια καταθέτουν μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης. Ανάμεσά τους ο Κώστας Βάρναλης την κατάθεση του οποίου αξίζει να διαβάσει κανείς (στο βιβλίο «Η δίκη του Μενέλαου Λουντέμη», εκδόσεις ΟΛΥΜΠΙΑ – Στρουμπούκης ).
Τέλος ο Λουντέμης καλείται να απολογηθεί και κάνει μια αναδρομή στη ζωή του και περιγράφει μαζί με το δράμα το δικό του το δράμα ενός ολόκληρου λαού. Όταν φτάνει να περιγράψει το δράμα του παιδιού του όταν ο ίδιος βρισκόταν στη Μακρόνησο ο πρόεδρος παρατηρεί: «Απορώ … πώς δεν υπογράψατε μια δήλωση για να σώσετε από τη δοκιμασία εσάς και το παιδί σας…».
Και ο Λουντέμης απαντά: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάμω πάλι τέσσερα εγώ!»

Κύκνειο Άσμα.....



Κυριολεκτικά, σημαίνει το τελευταίο τραγούδι του κύκνου πριν το θάνατό του. 
Μεταφορικά υποδηλώνει την "αποχώρηση" ενός ατόμου (συνήθως των γραμμάτων ή των τεχνών) από την ενεργό δράση, χαρακτηρίζοντας το τελευταίο έργο του.
Σύμφωνα με τον Σωκράτη, το κύκνειο άσμα όχι μόνο δεν είναι θρήνος αλλά τραγούδι ιδαίτερης χαράς, που τραγουδούν οι κύκνοι επειδή πρόκειται να "μετοικήσουν" κοντά στον θεό Απόλλωνα του οποίου είναι θεράποντες.  


"...και όπως φαίνεται, στη μαντική με θεωρείτε χειρότερο από τους κύκνους, οι οποίοι όταν αισθανθούν ότι θα πεθάνουν, βέβαια τραγουδούν και προηγουμένως, τότε όμως τραγουδούν πιο πολύ και πιο όμορφα, χαιρόμενοι που πρόκειται να πάνε κοντά στο θεό του οποίου είναι θεράποντες.

Οι άνθρωποι όμως, από το φόβο τους για το θάνατο, ακόμη και τους κύκνους συκοφαντούν ότι κλαίνε για το θάνατό τους και από τη λύπη τους τραγουδούν και δεν σκέφτονται ότι κανένα πουλί δεν τραγουδά όταν πεινά ή κρυώνει ή για όποια άλλη αιτία λυπάται, ούτε ακόμη και το αηδόνι και το χελιδόνι και ο τσαλαπετεινός, τα οποία λένε ότι από λύπη μοιρολογούν όταν τραγουδούν. 


Αλλά ούτε αυτά μου φαίνεται ότι επειδή λυπούνται τραγουδούν ούτε οι κύκνοι, αλλά νομίζω, καθώς είναι πουλιά του Απόλλωνα με μαντικές ικανότητες και με προηγούμενη γνώση των αγαθών του Άδη τραγουδούν και χαίρονται πιο πολύ εκείνη την ημέρα απ’ ότι πιο μπροστά. 


Και εγώ όμως θεωρώ ότι είμαι ομόδουλος με τους κύκνους και ιερέας του ίδιου θεού· και δεν διδάχτηκα από τον δεσπότη την μαντική χειρότερα από τους κύκνους, ούτε με περισσότερη απελπισία από εκείνους λυτρώνομαι από τη ζωή. "
Σωκράτης


Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Σπόροι....Ειρήνης !!!





Η Έλενα Καρανταγλή, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου από την Χαλκιδική, βραβεύτηκε πριν λίγο καιρό από την Unesco για το βίντεο που δημιούργησε για την ειρήνη.
Η 17χρονη μαθήτρια συμμετείχε σε διεθνή διαγωνισμό της Unesco εκφράζοντας την άποψή της για την ειρήνη μέσω ενός βίντεο για το θέμα: «Πολιτισμός της Ειρήνης».
Η νεαρή κοπέλα ήταν μία από τους 1.300 νέους ηλικίας 14 έως 25 ετών που έλαβαν μέρος, κερδίζοντας το βραβείο στην κατηγορία του video clip.
 Το βραβευμένο βίντεο «Οι σπόροι της ειρήνης» διάρκειας ενός λεπτού δημιουργήθηκε με την τεχνική stop-motion/κινούμενο σχέδιο αποτέλεσμα ατομικής διεργασίας.

" Καταρχάς, συμβολίζω την ειρήνη με "σπόρους" οι οποίοι πρέπει να φυτευτούν στην ανθρώπινη κοινωνία…
Οι σπόροι της ειρήνης συγκαταλέγονται ανάμεσα στους σπόρους της αγάπης, και την αστερόσκονη των ονείρων και αφού τους φυτέψουμε και τους ποτίσουμε με κάποιες διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες όπως ο ανθρωπισμός, ο αλτρουισμός και η αλληλεγγύη, το δένδρο της ειρήνης με τη φροντίδα και την επιμέλεια μας, αναπτύσσεται.
Στα κλαδιά του διανθίζουν τα "προϊόντα" ενός πολιτισμού ειρήνης. Ανάμεσα τους, η τέχνη, ο διάλογος, η αμοιβαία κατανόηση, η ενσυναίσθηση, ο σεβασμός, η δικαιοσύνη, η ανεκτικότητα, η ελευθερία, η ενότητα...
Όλα τα "άνθη" ενός πολιτισμού ειρήνης είναι η ίδια η ειρήνη…
Το μήνυμά μου: βιώνουμε την ειρήνη όταν αυτά τα μικρά μεγάλα πράγματα υπάρχουν στη ζωή μας.
Και γιατί η ειρήνη να είναι ένα δένδρο;
Η ειρήνη είναι μία έννοια με βάσεις, με βαθιές ρίζες...
Τα φύλλα της, οι αξίες της έχουν πράσινο χρώμα, το χρώμα της ελπίδας και είναι στραμμένες προς τον ήλιο, "τα ιστιοφόρα της αυγής"…
 Η διατήρηση της ειρήνης είναι μία διαδικασία που απαιτεί χρόνο, δε δημιουργείται από το τίποτα, είμαστε εμείς υπεύθυνοι για την ενδυνάμωση του κορμού της…
Δε θα ήθελα να ερμηνεύσω περισσότερο τους συμβολισμούς καθώς η ταινία θα ήθελα να προσεγγίζεται από τον καθένα προσωπικά και να αφήνει μία "γεύση"...
Έλενα Καρανταγλή

Η Έλενα συμμετείχε στη Διεθνή Συνδιάσκεψη για τον εθελοντισμό των νέων και το διάλογο, στις 3-5 Δεκεμβρίου στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, όπου βραβεύτηκε από την ίδια τη Γενική Διευθύντρια της UNESCO, Ιρίνα Μπόκοβα και τον Πρίγκιπα Faisal Bin A;Ebdullah της Σαουδικής Αραβίας.

Οι συμμετέχοντες διαγωνίστηκαν στο δοκίμιο, στη φωτογραφία, στο βίντεο και στις γραφικές τέχνες.

«Για τον διαγωνισμό ενημερώθηκα από αντίστοιχη εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας από email που έφτασε στο σχολείο μου, το Γενικό Λύκειο Πολυγύρου και στη συνέχεια από τo επίσημο site της Unesco. Ήταν για μένα μια πρόκληση» λέει στο halkidikinews.gr η Έλενα Καρανταγλή.

Τα έργα αξιολογήθηκαν από μία επιτροπή με βάση την πρωτοτυπία και τη δημιουργικότητα τους, με την οποία οι νέοι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται και εξέφρασαν το όραμά τους για την ειρήνη και τη μη βία.
Στο τέλος των συζητήσεων τα έργα που επελέγησαν, αποτυπώνουν την ικανότητα των δημιουργών να αναδείξουν τις βασικές αξίες του πολιτισμού της ειρήνης και της μη βίας , συμπεριλαμβανομένου του σεβασμού της διαφορετικότητας , του διαπολιτισμικού και διαθρησκευτικού διαλόγου , της δικαιοσύνης και της ισότητας.




Η Ειρήνη χτίζεται και στη βάση με την καλλιέργεια της φιλίας, της ανεκτικότητας και της συνεργασίας μεταξύ των λαών και μάλιστα από τη νεαρή ηλικία ....