"Τα κατά συνθήκην αντίποινα"

του Στάθη Κομνηνού

1.

 Για κάθε ανευμάτιστη καταδίκη σ’ άχρωμο βλέμμα,

Μια πλάτη γυρισμένη, αποκεφαλισμός βουλευτολάγνου ικεσίας...

2.

 Για κάθε ευγενική εκμηδένιση ψιλικατζίδικου ονείρου,

Φραγγέλιο ανελέητο προσωπικής χαράς δωματίου...

3.

 Για κάθε πολυεθνικό ρόζο διακωμώδησης αρλεκίνων,

Κολαφισμός αφάνταστων ερωτικών ανιχνεύσεων θωπειών και γαργαλημάτων...

4. 

Για κάθε βιοτεχνικό έγκαυμα ταξιδιωτικής απόλυσης,

Μεταλλισμός νυχτωδίας βραδύκαυστων ονείρων...

5.

 Για κάθε ληστρική νομιμότητα πηλοφορημένου ιδρώτα,

Εντοιχισμός στη γεωγραφία αγγελόμορφης φιλοπατρίας...

(Τα βουνά κι οι θάλασσες εκπληκταγωγούν τον αστοιχείωτο)

6.

 Για κάθε εκκρεμόδικη δικαιοσύνη μόχθου στοάς,

Τάνυσμα στα κορίτσια που μας χαρίστηκαν ανυστερόβουλα...

7.

 Για κάθε αβυσσοτραφή κι αβυσσοτόκο πολυτέλεια καταπατητή δόξας βοτανικής απλότητας,

Διαπόμπευση ξεκαρδιστική σε ηπειρώτικο κιλίμι αριστοκρατίας...

8.

 Για κάθε κοινωνιστική βιτρίνα παραχαράκτη παναθηναϊκών χορών,

Εμπτυσμός στον ανοιχτόν αέρα κοινοβιακών πανηγυριών...

9.

 Για κάθε φωταψία μέλλοντα διαρκείας δήμιου ολόσαρκου ενεστώτα,

Πυροβασία αναγωγής της ζωής σε τέχνη και τούμπαλιν...

10.

 Για κάθε δακρύβρεχτη εκτύφλωση άδολης εμπιστοσύνης...

Στρέβλωση στις ενήλικες κι ελεητικές συμμαχίες των ανέμων...

11.

Για κάθε ευαίσθητο νάρθηκα δικαιοσύνης ηλιοθρεμμένης,

Σφυροκόπημα αισθήσεων διαφάνειας κοσμοφόρου....

12.

 Για κάθε ιδρυματική απελπισία έκθετης ομορφιάς κακοποιημένης στο φυτώριο μικρώνυμων ομίλων,

Τετραχισμός σ’ ολόφρεσκους της ώρας νεκρούς που οξυγονώνουν...

13.

 Για κάθε κωφάλαλη απομόνωση ασμάτων από βρυχηθμούς τοκογλυφικής ανυπαρξίας,

Στραγγαλισμός σε λίμνη μουσικών δακρύων...

(Μονοφωνικός ήχος)

14.

 Για κάθε λαοφιλή αρπαγή ελπιδοτόκου συμφωνικής θυσίας,

Περιαγωγή στο γάϊδαρο της τρισχιλιετούς αργόσυρτης τού γένους χάλκειας υπομονής...

15.

 Για κάθε πειρατεία διακονικών αξιωμάτων αυτοθυσίας,

Ανδραποδισμός στο χαλιφάτο νομοταγών θερισμών και τρύγων...

16.

 Για κάθε γραβατωμένη εξαπάτηση κατ’ αγρούς απλότητας , αυτάδελφης ταβερνιάρικης ευθυμογραφίας και πρόσχαρης θεοφιλούς αργοσχολίας,

Ζεμάτισμα στο ζέον μαντινάδας εγκάρδιας θανατοφάγου συντροφιάς...

17.

 Για κάθε τεκτονικό αδιέξοδο εγκιβωτισμού ελατολάτρη μαραθωνίου,

Φαρμάκωμα μ’ ακαριαίο δηλητήριο θούριου αυτομίσους...

18.

 Για κάθε πλαισιωμένη συσκότιση φωτοδοτικής ιδιοφάνειας,

Άμβλωση, συνοδεία τσέλου, κάθε εμβρύου αυτοπροβολής...

19.

 Για κάθε εφιαλτική παράκαμψη Θερμοπυλών Σταυρού,

Βιασμός κατ’ επανάληψη στο καθολικό των συμπροσευχών μας...

20.

 Για κάθε γενοκτονική πορεία θανάτου

στην ενδοχώρα αλάλητων στεναγμών αδικίας,

Καταβαράθρωση στις χαράδρες κωμωδιογραφίας χλεύης του αριθμού...

21.

 Για κάθε οχιά βασιλίσκο συστροφής γαλάζιας ευθύτητας,

Εμπαιγμός με ντύμα κόκκινη χλαμύδα εκτυφλωτικής θεομωρίας...

22.

 Για κάθε επιβολή κυττάρων άνοιας γεροντικής

σε κοχλαστό αίμα εφηβικών αγρυπνιών,

Τυμβωρυχία στους νεκρότοπους κάθε οστράκινου στρατάρχη...

23.

 Για κάθε αστυνομική έφοδο σε καταφύγια ασύλητων πόθων,

Οι λογχοφόροι ας κτηνοβατούν δημοσία, όπως τό ’χουν συνήθειο, προς λαϊκή εσπερινή τέρψη, όμως στα ζά τής ιδιοτέλειας, της ιδιοκτησίας, της εξουσίας και της ιδέας.

---

[ Αποσπασματική δημοσίευση από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (ΜΟΝΟ;)», 2008. ]

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Στάθης Κομνηνός

Σπούδασε κλασική φιλολογία

Είναι Πτυχιούχος αρμονίας και αντίστιξης (υπό τον καθηγητή Σπύρο Γαρδικιώτη)

και Απόφοιτος της μουσικής σχολής του Σίμωνος Καρά «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΔΟΣΙΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ».
Έχει παράλληλη συμμετοχή σε μουσικολογικές έρευνες και μουσικές εμφανίσεις.

Το Ποίημα - Κείμενο,κάλλιστα θα μπορούσε να παρουσιαστεί αυτόνομα,διότι διαθέτει μια ιδιαίτερα οξυδερκή μορφή γραφής,η οποία ελκύει σαν μαγνήτης τον αναγνώστη,και τον προτρέπει σε μια δεύτερη - πιο ενδελεχή,ίσως - ανάγνωση.
Επειδή,όμως,ουσιαστικά ζούμε στην εποχή της εικόνας και για να μην ταλαιπωρείται ο "εθισμένος" αναγνώστης,μετά από διερεύνηση στο διαδίκτυο,επέλεξα ενδεικτικά κάποιες φωτογραφίες από τη συλλογή της Claudia Rogge ,ελπίζοντας πως το περιεχόμενο της  εικονικής σύμβασης,θα συνεισφέρει θετικά,αλληλεπιδρώντας αμιγώς,στην αποσαφήνιση της δυναμικής του γραπτού λόγου.

ΑΙΧΜΗ ΔΟΡΑΤΟΣ

ΑΣ ΛΗΞΟΥΝ.....ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ !!!

ΑΣ ΛΗΞΟΥΝ.....ΕΔΩ

Ας λήξουν....

ας λήξουν τώρα οι ερμηνείες όλες

τώρα ας  λήξουν

ας  λήξουν τώρα

οι δυνάστες του στείρου λόγου

τώρα ας λήξουν

ας καταλήξουν

οι στεριανοί

οι ασυνήθιστοι εις τα θαλάσσια ταξίδια του ουρανού

οι συγκροτημένοι νόες που γεννούν σκουριασμένα μέλλοντα

τώρα ας καταλήξουν

τα ηλεκτρόδια εκπομπής των ειωθότων

οι χαμηλοί τόνοι  και τα προφίλ

τώρα ας καταλήξουν

τώρα ας λήξουν τα θεσπισμένα

όλα τα θεσπισμένα διατάγματα

τα ψηφίσματα και οι νομοθετικές πράξεις

η ψεύτικη συγκίνηση

τα περιτοιχίσματα και οι περίβολοι

που κρύβουν τον ουρανό

τώρα ας έρθει ο ουρανός

και ας κρεμάσει τους χαμηλούς τόνους και τα προφίλ των σιωπηρών ενόχων της κοινωνίας της γης

τις παρθένες που φυλάγουν την ευτυχία της ηδονής μέχρι

να βρουν να την πουλήσουν στην υψηλότερη δυνατή τιμή

ας εμφιαλώσουν τώρα το σπέρμα τους

οι αλήτες του Θεού στη γη

μέχρι να λήξει η σπέκουλα,

τα κέρδη, οι απολαβές, οι αμοιβές, οι μισθοί και οι αποζημιώσεις

οι εκμισθωτές επιπλωμένων δωματίων

ας λήξουν

τώρα

τώρα ας ανθίσουν

τα πάθη, τα έντονα συναισθήματα

οι μανίες, οι έντονες ροπές

οι εκρήξεις οργής, τα ξεσπάσματα θυμού, η θέρμη

οι δραματικές αναπαραστάσεις των Παθών

τώρα ας ανθίσουν

οι λύκοι της στέππας τώρα ας κατασπαράξουν

αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς,

τώρα να λήξουν

οι έρευνες που μπολιάζουν τα ειωθότα

τώρα ας δείξουν οι δορυφόροι

τους καρτερικούς πεζόδρομους του ουρανού

τους αλήτες  του Θεού ας  δείξουν

τώρα ας τους δείξουν

τώρα να λήξουν

οι απαθείς, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι

οι άνευ πάθους, οι παθητικοί, οι αδρανείς

οι ουδέτεροι, οι μη αντιδρώντες

οι διπλωμάτες που συγκλίνουν κάτω από το βλέμμα του Θεού

κάτω από το βλέμμα των αλητών του Θεού

τώρα ας καταλήξουν

τώρα ας λήξουν

οι στέγες των λιπαρών κάφρων

τα λιπαρά τσουτσέκια που διανύουν  ανενόχλητα

την άσφαλτο του κέρδους

το κέρδος ας λήξει.

Το χάσμα, μέσα εκεί που λάμπει η υπεραξία της καρδιάς

ας λάμψει για όλους τους σπέκουλες της κοινωνίας της γης

και ύστερα ας λήξουν καθώς και ο άνθρωπος

που παίρνει χρώμα ζωντανό λίγο προτού πεθάνει

έτσι και οι αστοί, μικροαστοί, μεγαλοαστοί

τα γραφεία των υπουργών

ας λήξουν τώρα

και ας συσσωρευτούν υπό του ανέμου

οι κομψοί αθεϊστές

οι αλήτες του Θεού που γέννησε ο Θεός

που αγαπούν και αγνοούν το πέρασμα του κοπαδιού

και τους γύπες που το καθοδηγούν

μες στο τεράστιο μαντρί του  παγκόσμιου χωριού

για να το αρμέξουν, να το μπολιάσουν να μεγαλώσει

να το βιάσουν ξανά και να του καταστρέψουν

την ψυχή.

Τώρα ας ανθίσουν

οι φίλοι μου που συγκινούνται άνευ λόγου,

τα αγόρια που ερωτεύονται όλα τα κορίτσια

τα κορίτσια που ερωτεύονται όλα τα αγόρια

οι νευρικοί και οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι, οι κομψοί εξυβριστές

τώρα ξανά ας ανθίσουν

όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους

σε κάθε σάπια εποχή του παρελθόντος

πως πάντα θα έχουν συντρόφους

σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος

να βγω κι εγώ στο φως

που τόσα χρόνια μόνος περιμένω να δω τον πατέρα μου

ας λήξουν όλα τα ποιήματα

που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή

οι ακαδημίες των ληγμένων ψυχών

που τα βραβεύουν καθώς πιστεύουν

πως οι μικροί καρτέσιοι  έχουν κάτι να δώσουν

απ’ τις μικρές οπτασίες εδώ χάμου κι εκεί χάμου

που χαμουρεύονται

ας λήξουν

ας ανθίσουν τα νεύρα του ανθρώπου

οι νότες οι μινόρες ας γίνουν μηνόρροια

οι μη όροι της ψυχής που αγαπάει ex nihilo ας  γίνουν όρια

δάκρυα χαράς στη δημόσια ζωή

φάκες στους μπολιαστές, ερευνητές, ποντίκια

ας λήξουν οι πονηροί Πατέρες

οι εργατοπατέρες

οι μέλλοντες υπουργοί

οι εκπρόσωποι ας καταλήξουν

οι εργασιομανείς, οι ατάλαντοι τελειομανείς του τίποτα

και της ανούσιας έρευνας που αξίζει λιγότερο από την επιχορήγησή της

της θέσης που εξασφαλίζει ασφάλεια και σταθερότητα

ας λήξουν

και ας ανθίσουν τα παλληκάρια

που ψήνονται όλη μέρα

και όλη νύχτα πετούν τον κόπο τους

και δε νοιάζονται για αποταμιεύσεις

και ξαναψήνονται την άλλη μέρα

και διατηρούνται νέοι μόνο για να αγαπούν

και να δίνουν τον κόπο τους

σ’ ένα σεμνό ζεϊμπέκικο

η Λίλια για πάντα

που πέταξε στα σκουπίδια τα λεφτά

ενώ ήταν φτωχή και ορφανή

μόνο γιατί την προσέβαλαν άδικα

η Λίλια για πάντα* ας ανθεί,

η Λίλια η μόνη του κόσμου ελπίδα.

“Ας λήξουν“, ποίημα του Μανόλη Πολέντα, από την ποιητική συλλογ ήEvil I

ΜΗΤΕΡΑ....ΜΑΜΑ....ΜΑΝΑ...ΓΥΝΑΙΚΑ !!!

Ένα υπέροχο ποίημα , για την ομορφιά και το μεγαλείο της μητρότητας , γραμμένο από την

Patricia Lynn Reilly ...

Ιδιαίτερα συγκινητικό ,γιατί υπερβαίνει το πνεύμα της αυταπάρνησης και της αυτοθυσίας, που τόσο έχει υμνηθεί, και αγκαλιάζει και άλλες ζωτικές πλευρές της μητρότητας: 

την αναγνώριση των προσωπικών αναγκών, 

την ανάγκη για αυθεντική έκφραση και ολοκλήρωση, 

τη σημασία της γυναικείας υποστήριξης και φιλίας και 

το σεβασμό  στην αξία και τη διαφορετικότητα των παιδιών μας. 

Αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες - μαζί και την δική μου - που αναζητούν, 

 την ισορροπία ανάμεσα στην αφοσίωση για την οικογένεια και 

 στην προσωπική επιθυμία για μοίρασμα, σύνδεση  και συμμετοχή έξω απ΄αυτήν:

....Φαντάσου μια μάνα που πιστεύει πως ανήκει στον κόσμο

Μια μάνα που γιορτάζει την ίδια της την ύπαρξη

που χαίρεται που είναι ζωντανή,

που γιορτάζει τη γέννηση των θυγατέρων της...

Μια μάνα που πιστεύει στην αξία τους

που θρέφει τη σοφία τους

που καλλιεργεί τη δύναμή τους.

Φαντάσου μια μάνα που γιορτάζει τη γέννηση των γιών της...

Μια μάνα που πιστεύει στην αξία  τους,

που θρέφει τη γνήσια ευγένειά τους,

που τιμά τα δάκρυά τους, που στρέφεται μέσα της με ενδιαφέρον...

Μια μάνα που  αναγνωρίζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις της,

που η αφοσίωση στην οικογένειά της μεγαλώνει

όσο συνδέεται με την αυθεντική εσωτερική της φωνή.

Φαντάσου μια μάνα που συνειδητοποιεί τις ανάγκες

και τις επιθυμίες της...

Που τις αγκαλιάζει με τρυφερότητα και μεγαλοσύνη...

Μια μάνα που δέχεται υποστήριξη από φίλους και οικογένεια...

που συντονίζεται αρμονικά με την καρδιά της !

Μια μάνα που εμπιστεύεται τη λαχτάρα της για διεύρυνση και συμμετοχή...

Που γνωρίζει πως όλα αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου.

Φαντάσου μια μάνα που αγκαλιάζει το πνεύμα της...

Μια μάνα που τιμά το σώμα της, σαν την ιερή κατοικία της ψυχής της...

Που αναπνέει βαθιά σαν να προσεύχεται με ευγνωμοσύνη για τη ζωή...

Φαντάσου μια μάνα που τιμά και σέβεται τις γυναίκες της ζωής της...

Μια μάνα που νιώθει όμορφα με την παρέα άλλων γυναικών,

που δίνει χρόνο στην ανάγκη της να θρέψει το θηλυκό της πνεύμα…

Φαντάσου τον εαυτό σου να είναι μια τέτοια μάνα…